Representative Image / Pexels
ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਬੰਦੂਕ ਹਿੰਸਾ ਹੁਣ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਹੁਣ ਇਸ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਲੌਕਡਾਊਨ ਅਭਿਆਸ ਸਿਰਫ਼ ਅਭਿਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋ ਕਦੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਕਲਾਸਰੂਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਰਹੇ, ਅੱਜ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਇਹ ਤਜਰਬੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ‘ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਡੂੰਘਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਸਾਨੂੰ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਹ ਕਬੂਲਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹਿਕ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਐਸੇ ਹਾਦਸੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੰਦੂਕ ਹਿੰਸਾ ਹੁਣ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਸਕੂਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਸਦਾ ਨਾਮ, ਮਾਣ ਜਾਂ ਥਾਂ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਹ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮੂਹਿਕ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸਲ ਮੁੱਦੇ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਹਮਲੇ ਅਜੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਡਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੈੱਕ ਕਰਨ, ਫ਼ੋਨ ਬੰਦ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ਜਾਂ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ‘ਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਹੀ ਤੋੜ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਨੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਫ਼ਰਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਧਮਕੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਟੀਮਾਂ, ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸੁਧਾਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਵੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਕਥਾਮ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਬੰਦੂਕ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਮ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨ ਲਈਏ, ਤਾਂ ਸਮੱਸਿਆ ਹੋਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੱਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਬੰਦੂਕਾਂ ਜਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇਕੱਲੇਪਣ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਾ ਰਾਹੀਂ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬੰਦੂਕ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਕਸਰ ਖੋਖਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਚਾਅ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗੀ।
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਅਸਫਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ ਭਾਵੇਂ ਅੰਕੜੇ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਦੱਸਣ।
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
Comments
Start the conversation
Become a member of New India Abroad to start commenting.
Sign Up Now
Already have an account? Login