ਪ੍ਰਤੀਕ ਫੋਟੋ / AI

1991 ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਦੇ ਮਿਡਲਸੈਕਸ ਅਤੇ ਮੋਨਮਾਊਥ ਕਾਊਂਟੀਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਾਂਗਰਸਮੈਨ ਫ੍ਰੈਂਕ ਪਲੋਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਲਕਾ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।

 

ਫ੍ਰੈਂਕ ਪਲੋਨ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੀਵਾਲੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੋਟਰ ਵਰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਅਜਿਹਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤ-ਅਮਰੀਕਾ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।

 

ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਂਗਰੈਸ਼ਨਲ ਕਾਕਸ ਆਨ ਇੰਡੀਆ ਐਂਡ ਇੰਡੀਅਨ ਅਮੈਰਿਕਨਜ਼ ਦੀ ਸਹਿ-ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕਾਕਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੈਪੀਟਲ ਹਿੱਲ 'ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੰਸਥਾਗਤ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ।

 

1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਅਤੇ 2000 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਛਾਣ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਕਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਯੋਗਦਾਨ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਆਗੂ ਦੋਵਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ-ਅਮਰੀਕਾ ਸਬੰਧਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਨੀਤੀ-ਨਿਰਮਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਵੀ ਬਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਕੁਝ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਸਾਡੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਖੰਡਿਤ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਪਾਰਟੀਆਂ, ਖੇਤਰਾਂ, ਉਪ-ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਤਰਜੀਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰ ਪਏ।

 

ਅੱਜ ਲਗਭਗ ਹਰ ਮਾਪਦੰਡ ਅਨੁਸਾਰ—ਚੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰੇ ਉਮੀਦਵਾਰ, ਰਣਨੀਤਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਗਏ ਫੰਡ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸੰਸਥਾਗਤ ਰਿਸ਼ਤੇ—ਸਾਡੀ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇਸ ਪੰਜ ਮਿਲੀਅਨ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਅਸਲ ਯੋਗਦਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ।

 

ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਕਾਂਗਰੈਸ਼ਨਲ ਸਟੱਡੀ ਗਰੁੱਪ ਆਨ ਇੰਡੀਆ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਭਾਰਤ-ਅਮਰੀਕਾ ਸਬੰਧਾਂ 'ਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਘਾਟ ਸੀ—ਕੈਪੀਟਲ ਹਿੱਲ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੁਚੱਜਾ, ਦੋ-ਦਲੀਆ ਸੰਸਥਾਗਤ ਮੰਚ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਸੰਗਠਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਮੰਚ ਵੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਲ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 

ਇਹ ਕੰਮ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। 1957 ਵਿੱਚ ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਸੌਂਦ ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਂਗਰਸ ਲਈ ਚੁਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਰਤੀ-ਅਮਰੀਕੀ, ਪਹਿਲੇ ਏਸ਼ੀਆਈ-ਅਮਰੀਕੀ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਸਿੱਖ ਬਣੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਿੱਤ ਭਾਈਚਾਰਕ ਸੰਗਠਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ ਉਸੇ ਨੀਂਹ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਹੈ।

 

ਸਾਡੀ ਖੰਡਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕ ਨਫ਼ਰਤੀ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਮੀਦ ਅਨੁਸਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਉੱਠੀ। ਉਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤਾਕਤ ਹੋਣਾ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ। ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਗਠਨ ਹੀ ਅਸਲ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।

 

ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣਨਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਸਾਡੇ ਹੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਝੀ ਵਿਰਾਸਤ, ਸਾਂਝੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦਾ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹਰ ਉਮੀਦਵਾਰ ਤੋਂ, ਹਰ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮਿਆ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸਾਡੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਹੀ ਸਾਡੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਵੀ ਹਾਂ, ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟ ਵੀ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਵੀ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਥਾਨਕ ਸਕੂਲ ਬੋਰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰੀਕੀ ਸੈਨੇਟ ਤੱਕ ਹਰ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

 

ਜੇ ਅਸੀਂ ਸੁਚੱਜੇ, ਕੇਂਦਰਿਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।

 

ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਚੋਣਾਂ ਲੜਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਮਰਥਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਾਂਝੇ ਨਾਗਰਿਕ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਓ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੁਰਖੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਗਰਿਕ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਕ ਹੀ ਚੋਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ, ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੀਤੀ ਗਈ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।

 

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਲੱਭ ਲਈ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਖਰਨ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ 250ਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਦਾ ਇਹ ਮੌਕਾ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ—ਹੋਰ ਰਣਨੀਤਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਸ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਮਝ ਨਾਲ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।

 

ਹੁਣ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ।

 

ਲੇਖਕ ਗਲੋਬਲ ਇੰਡੀਆ ਕਲੈਕਟਿਵ ਵਿੱਚ ਸੀਨੀਅਰ ਲੀਡ ਹਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ-ਅਮਰੀਕਾ ਸਬੰਧਾਂ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਰੀਖਕ ਰਹੇ ਹਨ।