ਪ੍ਰਤੀਕ ਫੋਟੋ / AI

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਅਤੇ ਕਈ ਦਹਾਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਲਿਆ-ਵਧਿਆ, ਜੋ ਸੀਮਤ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

 

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਪਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੋਲੇ ਦੀਆਂ ਖਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਟੀਲ ਪਲਾਂਟ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਸੀਂ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਹੀ ਉਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਨਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਉਮੀਦ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦਾ ਅਤੇ ਇਹ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਖਿਆ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।

 

ਭਾਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਹਿਲੇ ਮੌਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਨੇ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਸਮਰਪਿਤ ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਇਲਾਹਾਬਾਦ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵੱਧ ਰਹੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਕਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਦਿੱਤੀ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ—ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਦੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ।

 

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਖਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦੇਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਛੋਕੜ ਨਾਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਨਵੀਨਤਾ ਨਵੇਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਉੱਚ ਡਿਗਰੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਭਾਗ ਮੁਖੀ, ਡੀਨ, ਪ੍ਰੋਵੋਸਟ, ਸੀਨੀਅਰ ਵਾਈਸ ਪ੍ਰੈਜ਼ੀਡੈਂਟ ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਰਾਜ ਦੇ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸਕੱਤਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।

 

ਪਰ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਮੌਕੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ।

 

ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਕਰੀਅਰ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਕਾਲਜਾਂ, ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ, ਰਾਜ ਸਰਕਾਰਾਂ, ਉਦਯੋਗਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਮੌਕੇ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀਮਤ ਸਾਧਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਾਲਜ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਨ। ਕਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਨੌਕਰੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ।

 

ਅਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਤਰੱਕੀ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਅਸੀਂ ਅਰਲੀ ਕਾਲਜ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਕੀਤਾ, ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਟਰਾਂਸਫ਼ਰ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਉਦਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਭਾਈਵਾਲੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੂਚਨਾ ਤਕਨਾਲੋਜੀ, ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਸਾਈਬਰ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਵਿਗਿਆਨ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਤਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਮਿਲੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਅਤੇ ਟਿਕਾਊ ਕਰੀਅਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।

 

ਕਿਸੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਾਲਜ ਜਾਂਦੇ, ਫਿਰ ਸਾਈਬਰ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੋਜੀ, ਸੂਚਨਾ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਜਾਂ ਸਿਹਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਖਰੀਦਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਭਵਿੱਖ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਦੇਖਣਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਨਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਾਮਯਾਬੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਕਾਬਲੀਅਤ ਹਰ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੌਕੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੌਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਭਿੰਨ ਮੱਧ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਬਦਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਤਾਕਤ, ਨਵੀਨਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।

 

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪਰ ਡੂੰਘਾ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਕੇ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੌਕੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਧਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਵੀਨਤਾ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਲਾਭ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

 

ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਵਸ ਮੌਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਨੀਂਹ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਨਿੱਜੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।

 

ਅੱਜ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਐਟਲਾਂਟਿਕ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 10,000 ਮੀਲ ਦੂਰ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ—ਅਮਰੀਕਾ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਕਾਮਯਾਬੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ। ਇਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਮੌਕਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਹਫ਼ੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਸਨਮਾਨ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਵਾਂ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਨਮੀ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦਾ ਉਹੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ।

 

ਲੇਖਕ ਮੈਰੀਲੈਂਡ ਰਾਜ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸਕੱਤਰ ਹਨ।