ADVERTISEMENT

ADVERTISEMENT

ਐਚ-1ਬੀ ਵੀਜ਼ਾ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਨਵੀ ਦਰਦ: ਭਾਰਤੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਆਪਣੀ ਮਰ ਰਹੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਵਾਂਝਾ

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਟਰੰਪ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀਆਂ ਵੀਜ਼ਾ ਨੀਤੀਆਂ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵੀ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ

 Representative image Representative image / IANS

ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਤਕਨੀਕੀ ਮਾਹਰ ਗੌਤਮ ਡੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਡਬੀਤੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਭਾਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਸਟੇਜ 4 ਦੇ ਫੇਫੜਿਆਂ ਦੇ ਕੈਂਸਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ 17 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਜੰਗ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ "ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਛਤਾਵਾ" ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਟਰੰਪ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀਆਂ ਵੀਜ਼ਾ ਨੀਤੀਆਂ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵੀ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਵੀਜ਼ਾ ਸਟੈਂਪਿੰਗ ਦੀ ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟ ਲੈਣ ਲਈ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।" ਪਰ ਵੀਜ਼ਾ ਸਟੈਂਪਿੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ, ਇੰਟਰਵਿਊ ਸਲਾਟਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਡ੍ਰੌਪਬਾਕਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ ਬਦਲਾਅ ਕਾਰਨ ਉਹ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਹੀ "ਫਸ" ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਲਿੰਕਡਇਨ ਪੋਸਟ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਗੌਤਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਮਰੀਕੀ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੌਫਟਵੇਅਰ ਕੰਮ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸਦੀ ਮੁਹਾਰਤ ਕਾਰਨ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਗੌਤਮ ਕੋਲ ਵੀਜ਼ਾ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਭਾਰਤ ਜਾਣ ਦਾ ਵਿਕਲਪ ਤਾਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਾਪਸੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।

ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟ ਦੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਫਸ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ, ਆਪਣਾ ਕਾਨੂੰਨੀ ਦਰਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਗੁਆ ਸਕਦਾ ਸੀ।" ਉਸਦੀਆਂ ਦੋ ਬੇਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕਾਲਜ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਦਾ ਜੀਵਨ ਉੱਜੜ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਉਸਨੂੰ ਸਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗੌਤਮ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਸੰਭਵ ਚੋਣ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ- ਆਪਣੀ ਮਰ ਰਹੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਗੌਤਮ ਨੇ ਕੌਂਸਲੇਟ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਭੇਜੇ ਅਤੇ 26 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਜਤਾਈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਨੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੌਤਮ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ੋਨ ਦੀ ਸਕਰੀਨ ਰਾਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਛਤਾਵਾ ਰਹੇਗਾ।"

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਹਰ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਐਚ-1ਬੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਵੀ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਲਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਉਹ ਚੋਣ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਦਰਦ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਾਂਗਾ।"

Comments

Related