ਵਿਸ਼ਵ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ‘ਮਰਸੀਡੀਜ਼ ਬੈਂਜ਼’ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ- ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ / Photo Courtesy

ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਆਵਾਜਾਈ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਸਿਰਫ਼ ਘੋੜ-ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਚੱਲਣਾ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਰੀ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਇਕ ਦੋ ਜਰਮਨ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸਨਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਖਸੀਅਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਿਛੋਕੜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਲਗਨ ਸੀਇੰਜਣ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਗਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਅਣਥੱਕ ਸੰਘਰਸ਼, ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਮਿਹਨਤ ਨੇ ਅੱਜ ਦੀ ‘ਮਰਸਡੀਜ਼-ਬੈਂਜ਼’ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਲਗਜ਼ਰੀ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਨਾਂਅ ਹੈ।

ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਜਿੱਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੁਮੇਲ ਸੀ। 25 ਨਵੰਬਰ 1844 ਨੂੰ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਕਾਰਲਸਰੂਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਕਾਰਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਆਰਥਿਕ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਰੀ ਅਤੇ ਕਾਰਲ ਨੂੰ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਕਾਰਲ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਰੇਲਵੇ ਇੰਜਣਾਂ ਦੀ ਕਾਰਜਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਫੈਕਟਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਵਰਕਸ਼ਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾਉਣ, ਇੰਜਣ ਦੇ ਪੁਰਜ਼ੇ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਦੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਤਜਰਬਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਮੌਲਿਕ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਗੈਸ ਇੰਜਣਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ’ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ‘ਬਿਨਾਂ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ’ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਸੁਪਨਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।

ਸਾਲ 1886 ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਲਈ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਸਾਬਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸਾਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ‘ਮੋਟਰਵੈਗਨ’ ਦਾ ਪੇਟੈਂਟ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਸਲ ਕਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਸ਼ੀਨ ਤਿੰਨ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਗੈਸੋਲੀਨ ਇੰਜਣ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਜੂਬਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨਵੀਂ ਕਾਢ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸਨ ਅਤੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ‘ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ’ ਤੱਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਫਰ ਵਿੱਚ ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਰਥਾ ਬੈਂਜ਼ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਗੌਲਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ’ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ। ਸੰਨ 1888 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੱਕੀ ਸਨ, ਬਰਥਾ ਬੈਂਜ਼ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਲ ਨੂੰ ਦੱਸੇ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕਾਰ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 100 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ’ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਈਆਂ ਤਕਨੀਕੀ ਖਰਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਡੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਲੰਮੀ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰਨ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੇ ਬੈਂਜ਼ ਨੂੰ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਾਂਅ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਤੋਂ 10 ਸਾਲ ਵੱਡੇ ਸਨ। 17 ਮਾਰਚ 1834 ਨੂੰ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਸ਼ੋਰਨਡੋਰਫ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਡੈਮਲਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਅਤੇ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੰਗਲੈਂਡ, ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਬੈਲਜੀਅਮ ਵਰਗੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਉਦਯੋਗਿਕ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦਾ ਡੂੰਘਾ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਕੋਲਸ ਔਟੋ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ‘ਫੋਰ-ਸਟ੍ਰੋਕ’ ਇੰਜਣ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਅਹਿਮ ਸਨ। ਡੈਮਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਇੰਜਣ ਇੰਨਾ ਛੋਟਾ, ਹਲਕਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫਿੱਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਵਿਲਹੇਲਮ ਮੇਬੈਕ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਜਣ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ‘ਗ੍ਰੈਂਡਫਾਦਰ ਕਲੌਕ’ ਦਾ ਨਾਂਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕੰਧ-ਘੜੀ ਵਰਗੀ ਸੀ।

1885 ਵਿੱਚ, ਡੈਮਲਰ ਅਤੇ ਮੇਬੈਕ ਨੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਕਿ ਲੱਕੜ ਦੇ ਫਰੇਮ ’ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਡੈਮਲਰ ਦਾ ਵਿਜ਼ਨ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਾਰ ਨਿਰਮਾਤਾ ਬਣ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਜਣ ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ’ਤੇ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ’ਤੇ ਵੀ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਮਰਸਡੀਜ਼-ਬੈਂਜ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਤਿੰਨ-ਪਾਸੜ ਤਾਰਾਜ਼ਮੀਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡੈਮਲਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਡੈਮਲਰ ਨੇ ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਪਹੁੰਚ ਅਪਣਾਈ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਬੈਂਜ਼ ਦਾ ਮੁੱਖ ਧਿਆਨ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਟਿਕਾਊ ਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ’ਤੇ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਡੈਮਲਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇੰਜਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਬਹੁਪੱਖੀ ਵਰਤੋਂ ’ਤੇ ਸੀ।

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਰਮਨੀ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਦੀ ਮੁਦਰਾਸਫੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਕਾਰਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਬਚਾਉਣੀ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਕੰਪਨੀਆਂਬੈਂਜ਼ ਐਂਡ ਸੀਆਈ ਅਤੇ ਡੈਮਲਰ ਮੋਟਰਨ ਗੇਸੇਲਸ਼ਾਫਟਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ। 1926 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ‘ਡੈਮਲਰ-ਬੈਂਜ਼’ ਗਰੁੱਪ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਵਪਾਰਕ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦਾ ਰਲੇਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਣ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਰਲੇਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ‘ਮਰਸਡੀਜ਼-ਬੈਂਜ਼’ ਦੇ ਨਾਮ ਹੇਠ ਵੇਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਨਾਂਅ ਐਮਿਲ ਜੇਲੀਨੇਕ ਦੀ ਧੀ ‘ਮਰਸਡੀਜ਼’ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਂਡ ਬਣ ਗਿਆ।

ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ ਦੀਆਂ ਜੀਵਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮਹਾਨਤਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਸਮਾਜ ਅਤੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਬੈਂਜ਼ ਨੇ ਸਬਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਡੈਮਲਰ ਨੇ ਨਵੀਨਤਾ, ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਸਫਰ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਸੋਚਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਵਿਰਾਸਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਮਰਸਡੀਜ਼-ਬੈਂਜ਼ ਦੇ ਲੋਗੋ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਦੀ ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਗੱਡੀ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ ਦੇ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅੱਜ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਗਤੀ ਅਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਅੱਜ ਵੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਗੱਡੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ, ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ’ਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮਸ਼ੀਨ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਨਕਸ਼ੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰ ਨੌਜਵਾਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਸਰੋਤ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ, ਮਰਸਡੀਜ਼-ਬੈਂਜ਼ ਗਰੁੱਪ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਗੈਸੋਲੀਨ ਗੱਡੀਆਂ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਇਲੈਕਟਿ੍ਰਕ ਅਤੇ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਵੱਲ ਵੀ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ ਦੀ ਨਵੀਨਤਾਕਾਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵਿਰਾਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹੇਗੀ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਦਮੀ ਆਧੁਨਿਕ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਅਸਲ ਨਿਰਮਾਤਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਹਸ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।

ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸਿਰਫ਼ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਇੱਕ ਗਲੋਬਲ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਗੁਣਵੱਤਾ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਨਵੀਨਤਾ ਦੇ ਮਿਆਰ ਅੱਜ ਵੀ ਆਟੋਮੋਬਾਈਲ ਉਦਯੋਗ ਲਈ ਇੱਕ ਚਾਨਣ ਮੁਨਾਰਾ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਮਰਸਡੀਜ਼ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੋ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਹੀ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਯਾਤਰਾ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਬਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਨਸਾਨ ਕੋਲ ਸਹੀ ਦਿ੍ਰਸ਼ਟੀਕੋਣ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਦਿ੍ਰੜ੍ਹਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਲ ਬੈਂਜ਼ ਅਤੇ ਗੌਟਲੀਬ ਡੈਮਲਰ ਦਾ ਨਾਮ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨਾਇਕਾਂ ਵਜੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਹੀਏ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕ ਅਮਰ ਮਕਸਦ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।