ਪ੍ਰਤੀਕ ਫੋਟੋ / AI
ਜਦੋਂ ਮੈਂ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਅਲਾਬਾਮਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਅੰਡਰਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਅੱਜ, 2026 ਦੇ ਇਸ ਮੋੜ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਰੀਅਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਯਾਤਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਤਕਨੀਕੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ 'ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਵਿਭਿੰਨਤਾ' ਦੀ ਖੋਜ।
ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਲਈ ਬੇਅੰਤ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ। ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੈਮੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਾਹੌਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰੋਸੈਸ ਕੰਟਰੋਲ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿਕਸ ਸਿਗਮਾ ਵਿਧੀ ਰਾਹੀਂ ਰਵਾਇਤੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਸਿਕਸ ਸਿਗਮਾ ਐਂਡ ਐਡਵਾਂਸਡ ਕੰਟਰੋਲਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ—ਮਾਪਦੰਡ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ, ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨਾ—ਸਿਰਫ਼ ਉਦਯੋਗਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਨਿਖਾਰਨ ਲਈ ਵੀ ਉਨੇ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ।
ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਉੱਦਮੀ ਸੋਚ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਕਾਦਮਿਕ ਜਗਤ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ "ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਉੱਤਮਤਾ" ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ। ਸਖ਼ਤ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਾਰਟ ਰੇਟ ਵੇਰੀਏਬਿਲਿਟੀ (HRV) ਅਤੇ ਆਰਐੱਮਐੱਸਐੱਸਡੀ (RMSSD) ਵਰਗੇ ਸੂਚਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਰੀਰਕ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਮਾਪਣ—ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਤਕਨੀਕੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸਚੇਤਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਿਆਣਪ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਮੇਰੀ ਅਮਰੀਕੀ ਕਹਾਣੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਦਯੋਗਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਕੰਟਰੋਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਡੂੰਘੇ ਸਵਾਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ—ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿਹਤਰ ਕੰਟਰੋਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ? ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸਵਾਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਹੌਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਤੀਜੇ ਸਮਾਜ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਾਈਚਾਰਾ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਡਾ. ਜੇਮਜ਼ ਪੀ. ਕੋਵਾਲ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਾਂਝੀ ਖੋਜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੇਰੇ ਯਤਨ—ਇਸ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਚ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਗਿਆਨਕ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਸਕਿਆ।
ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਖੋਜ ਦੀ ਲੋੜ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਮੋੜ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅਤੀਤ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਵਧਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਨਿੱਜੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਟਿਕਾਊ ਤਰੱਕੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਸਿਖਾਇਆ।
ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਵਜੋਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਣਾ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਾਰਤੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਆਧੁਨਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੀਨਤਾ। ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਕੰਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸੁਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼—ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਉਸ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਣ, ਅਸਫ਼ਲ ਹੋਣ, ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਵਸ ਮੌਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕੋਈ ਸਥਿਰ ਅਵਸਥਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਨਿਰੰਤਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ—ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਕੰਟਰੋਲ ਲੂਪ ਵਾਂਗ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਰੀਖਣ, ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਅਪਣਾਉਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਕ੍ਰਿਤੱਗ ਹਾਂ।
ਮੇਰਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅੱਜ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੋਚ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾਈਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਭਵਿੱਖ ਸਿਰਜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਿੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਉੱਤਮ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਲੇਖਕ ਲੂਈਵਿਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਐਮੈਰਿਟਸ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਅਤੇ ਕੈਂਟਕੀ ਦੇ ਲੂਈਵਿਲ ਸਥਿਤ ਸਿਕਸ ਸਿਗਮਾ ਐਂਡ ਐਡਵਾਂਸਡ ਕੰਟਰੋਲਜ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ।
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
Comments
Start the conversation
Become a member of New India Abroad to start commenting.
Sign Up Now
Already have an account? Login