ਪ੍ਰਤੀਕ ਫੋਟੋ / AI

ਹਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਵਸ ਮੌਕੇ, ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕੀ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਪਰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਸਵਾਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ- ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?

 

ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ। ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਛਾਣ, ਇੱਕ ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ।

 

ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਪੰਜਾਬ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਹਾਂ। ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ 1947 ਦੀ ਭਾਰਤ ਵੰਡ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਜੁੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਵੱਡੀ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੱਦੀ ਘਰ, ਜ਼ਮੀਨ-ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਮ੍ਹਾਂ-ਪੂੰਜੀ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਪਈ।

 

ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਦੋ ਪਰਦਾਦਾ-ਚਾਚੇਆਂ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫ਼ੌਜ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਨਿਛਾਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਵੰਡ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਜੀਣਾ ਸਿਖਾਇਆ।

 

ਅਸੀਂ ਪੂਰਬੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਜੋ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਲਾਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਘਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਏ ਸਨ। ਅਜਿਹੇ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਪਲਣ-ਵਧਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਤਿਹਾਸ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਡੂੰਘਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

 

ਭਾਵੇਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ, ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹਰ ਸੰਭਵ ਸਰੋਤ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।

 

ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੀ ਡਿਗਰੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਅ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਤਨਖ਼ਾਹ 'ਤੇ ਕੋਲਕਾਤਾ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਹੀ ਸਾਡੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।

 

1986 ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਵਰਪਾਲ ਤੂਰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਨਿੱਕੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਅਮਰੀਕਾ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਧੀ ਦੀ ਉਮਰ ਦੋ ਸਾਲ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਸਥਿਤ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਥਾਪਰ ਕਾਲਜ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਸਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀਅਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ।

 

ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਸਹਿਕਰਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਚੰਗੀ ਨੌਕਰੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਭਾਰਤ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋਗੇ?" ਇਸ ਸਵਾਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

 

ਆਖ਼ਰ ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਦਿੱਤਾ? ਮੇਰਾ ਜਵਾਬ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦਿੱਤੀ।

 

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪਛਾਣ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਧੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸੀ। ਇਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਕੀਮਤੀ ਹਨ, ਪਰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਜੀਤ ਤੂਰ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਈ, ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਵਿਰਾਸਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਖ਼ੁਦ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

 

ਮੈਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਮੌਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਕਰੀਅਰ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਵੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।

 

ਰਿਵਰਸਾਈਡ ਕਾਊਂਟੀ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਿੱਚ ਕਿਊਰੇਟਰ ਅਤੇ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਐਜੂਕੇਟਰ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਅਜਾਇਬਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਨੈਤਿਕ ਕਦਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਨਦੇਹੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

 

ਇੰਟਰਫੇਥ ਕੌਂਸਲ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਮੈਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸੀ ਸਮਝ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਇੱਕ ਮੰਚ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਵਿਵਹਾਰਕ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿਖਲਾਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਆਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

 

ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਟੁੱਟ ਹਿੱਸਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਰੈੱਡਲੈਂਡਜ਼ ਆਰਟਸ ਐਂਡ ਕਲਚਰ ਕਮਿਸ਼ਨ, ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਆਫ਼ ਰੈੱਡਲੈਂਡਜ਼ ਦੇ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਡਾਇਰੈਕਟਰਜ਼, ਫ੍ਰੈਂਡਜ਼ ਆਫ਼ ਐਡਵਰਡ-ਡੀਨ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ, GOPIO ਇਨਲੈਂਡ ਐਮਪਾਇਰ ਚੈਪਟਰ ਦੀ ਉਪ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਰਿਵਰਸਾਈਡ ਸਿੱਖ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਸੁਸਾਇਟੀ ਦੀ ਸਕੱਤਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਹਨ। ਸੇਵਾ ਦਾ ਹਰ ਮੌਕਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਢੰਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ।

 

ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਬਲਿਕ ਵਰਕਸ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਰੱਖ-ਰਖਾਅ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਮੌਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਸਕੂਲ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਛੋਟੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਲ ਵਕੀਲੀ ਦਫ਼ਤਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਸਟਾਰਟਅਪ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਅਧਿਕਾਰੀ (CEO) ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆ, ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਮੌਕਿਆਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹਨ।

 

ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਵੁਕ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਹ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਨਾਗਰਿਕ ਬਣੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਚੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਘਰ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਹੁੰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਨਾਗਰਿਕਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਚਨ ਹੈ- ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ, ਸਮਾਜ ਲਈ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਦਾ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ।

 

ਅੱਜ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਉਹ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਜਹਾਜ਼ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਘਰ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਦਾ ਰੈੱਡਲੈਂਡਜ਼ ਹੈ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੌਕੇ, ਸਨਮਾਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ, ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਉਹ ਇਨਸਾਨ ਬਣਨ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਬਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਾਜ ਸੇਵਾ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਹਰ ਚਾਰ ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਿਲੋਂ ਕ੍ਰਿਤੱਗਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦਿਨ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।

 

ਲੇਖਿਕਾ ਕੈਲੀਫ਼ੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਕਿਊਰੇਟਰ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਆਗੂ ਹੈ।