ਪ੍ਰਤੀਕ ਫੋਟੋ / AI

ਮੈਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਮਾਸਟਰਜ਼ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਐਨਵਾਈਆਈਟੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲੈ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਆਇਆ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਦੇ ਹੋਬੋਕਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਟੀਵਨਜ਼ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੈਂਪਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟ-ਟਾਈਮ ਨੌਕਰੀ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ।

 

ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਚੁਕਾਉਣ ਲਈ ਮੈਂ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਸਟ੍ਰੀਟ ਦੀ ਲਗਭਗ ਹਰ ਦੁਕਾਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪਾਰਟ-ਟਾਈਮ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਨਕਾਰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਨੌਕਰੀ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਖ਼ਰਚੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਸਗੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲਗਨ ਅਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਸਲ ਮਹੱਤਵ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ।

 

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੌਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਪਨੇ ਹੀ ਦੇਖੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਕਰੀਅਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਮਿਲੀ। ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਭਰਿਆ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਵੀ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਛੋਟੇ ਹੋਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮੈਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਿੱਠ ਦਰਦ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਸ਼ੁਕਰਾਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇਗਾ।

 

ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕਾ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 250 ਸਾਲ ਮਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕੀ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਣ, ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਲਣ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

 

ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਲੋਕਤੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ 75 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮਾਂ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖਿਆ। ਲੋਕਤੰਤਰ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਅਤੇ ਕਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸੰਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਉਪਰੋਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਲਈ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਥਾਂ ਛੱਡਦੀਆਂ ਹਨ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਪ੍ਰਤੀ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਸ਼ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਬੋਲਣ, ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਪ੍ਰਤੀ ਇਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਹੈ।

 

ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਸੱਚ, ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕਜੁੱਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨੂੰ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੱਲ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕਤੰਤਰਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਲਈ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਨ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਮੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਿੰਮਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋਕ ਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵੰਡ ਦੀ ਥਾਂ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਲੋਕਤੰਤਰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਦਾ ਹੈ।

 

ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ। 2016 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਰ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। "ਕਣ-ਕਣ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਹੈ" ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦਿਵਿਆ ਸੰਕੇਤ ਮੰਨਿਆ।

 

ਇੱਕ ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਜੰਮੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਕੁਦਰਤੀ ਬਰਫ਼ੀਲਾ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰਨਾਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ। ਆਪਣੇ ਬਾਥਰੂਮ ਦੀਆਂ ਟਾਈਲਾਂ ਦੇ ਕੁਦਰਤੀ ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਤਫ਼ਾਕ ਮੰਨਣ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਧਾਰਨ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

 

ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਾਵੁਕ ਅਨੁਭਵ ਮੇਰੇ ਸਹੁਰੇ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਸੱਸ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੈਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਮੇਰੇ ਸਹੁਰੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਸੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਇਸ ਅਨੁਭਵ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਸੱਲੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਕਿ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭੂਗੋਲਿਕ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

 

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼, ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਸਰਹੱਦ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੀਲ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਅਮਰੀਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ ਨਵੇਂ ਮੌਕਿਆਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ।

 

ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਅਮਰੀਕਾ ਆਪਣੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 250 ਸਾਲ ਮਨਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਨਿੱਜੀ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਸੰਭਵ ਬਣਾਇਆ। ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੱਖਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਉਹ ਜੀਵੰਤ ਦਾਸਤਾਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅੱਜ ਵੀ ਉਮੀਦ, ਮੌਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।

 

ਲੇਖਕ ਨਿਊ ਜਰਸੀ ਦੇ ਐਡੀਸਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਆਈਟੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਹਨ।