પ્રતીકાત્મક તસ્વીર / AI Generated

મારી અમેરિકાની સફર ડેટ્રોઇટ પહોંચ્યા પછી નહીં, પરંતુ તેનાથી ઘણાં વર્ષો પહેલાં ભારતના પટણામાં શરૂ થઈ હતી. હું શાળામાં ભણતી હતી ત્યારે દરરોજ રસ્તામાં અંધ અનાથ બાળકોના આશ્રમ પાસેથી પસાર થતી હતી. તે બાળકોને જીવનમાં મળેલી મર્યાદિત તકો અને તેમની પરિસ્થિતિએ મારા મન પર ઊંડી અસર કરી. ત્યારે જ મને સમજાયું કે શિક્ષણ માત્ર વ્યક્તિગત વિશેષાધિકાર નથી, પરંતુ એક જવાબદારી પણ છે. મેં પોતાની સાથે વચન કર્યું કે હું ડૉક્ટર બનીશ અને મારા જ્ઞાનનો ઉપયોગ જરૂરિયાતમંદ લોકોને સારવાર અને આશા આપવા માટે કરીશ.

આ જ સંકલ્પ મને પટણા મેડિકલ કોલેજમાં મેડિકલ અભ્યાસ સુધી લઈ ગયો. ત્યાં મેં શીખ્યું કે ચિકિત્સા વિજ્ઞાન માત્ર વૈજ્ઞાનિક જ્ઞાન પૂરતું નથી. તેમાં ધીરજ, વિનમ્રતા અને દરેક દર્દીને માત્ર રોગ તરીકે નહીં, પરંતુ એક વ્યક્તિ તરીકે જોવાની ભાવના જરૂરી છે. મારા તાલીમકાળ દરમિયાન બનેલી એક ઘટનાએ મારા જીવનને ખાસ રીતે પ્રભાવિત કર્યું.

હોસ્પિટલમાં મેં એક વૃદ્ધ મહિલાને ઓળખી, જેઓ ક્યારેક મારા પરિવાર માટે કામ કરતાં હતાં. તેઓ અંધ બની ગયા હતાં અને હોસ્પિટલના ફ્લોર પર લાચાર હાલતમાં બેઠા હતાં. જ્યારે તેમણે મારો અવાજ સાંભળ્યો, ત્યારે તેમણે પૂછ્યું કે શું હું તેમને ફરીથી જોઈ શકે તેવી મદદ કરી શકું? આંખના નિષ્ણાતની મદદથી તેમની મોતિયાની સારવાર કરવામાં આવી અને તેઓ ફરીથી જોઈ શક્યા. તેમના ચહેરા પર દેખાયેલી ખુશીએ મને જીવનભરનો પાઠ શીખવ્યો કે કરુણા, સમયસરની સારવાર અને દૃઢ નિશ્ચય માત્ર આરોગ્ય જ નહીં, પરંતુ માનવીનું ગૌરવ પણ પરત લાવી શકે છે.

હું અને મારા પતિ 1960ના દાયકામાં જ્યારે અમેરિકા આવ્યા ત્યારે અમેરિકા મારા માટે અસંખ્ય શક્યતાઓનું પ્રતીક હતું. હું મારી સાથે મેડિકલ શિક્ષણ, મહેનત કરવાની ભાવના અને લોકોની સેવા કરવાની ઇચ્છા લઈને આવી હતી, પરંતુ હજુ ઘણું શીખવાનું બાકી હતું. નવા દેશમાં જીવન શરૂ કરવું એટલે નવી સંસ્કૃતિને સમજવી, નવા સંબંધો બાંધવા અને વ્યાવસાયિક રીતે પોતાની ક્ષમતા સાબિત કરવી. અમેરિકાએ મને આ બધું કરવાની સ્વતંત્રતા આપી. તેણે મને એવી તક આપી કે ભારતમાંથી આવેલી મહિલા ડૉક્ટર તરીકે હું આગળનું શિક્ષણ મેળવી શકું, સફળ કારકિર્દી બનાવી શકું, પરિવારોની સેવા કરી શકું અને હેતુપૂર્ણ જીવન જીવી શકું.

ડેટ્રોઇટમાં મેં ચિલ્ડ્રન્સ હોસ્પિટલમાં મારી રેસિડન્સી પૂર્ણ કરી અને બાળરોગ તથા ઇમરજન્સી મેડિસિનમાં મારી કારકિર્દી સમર્પિત કરી. મેં પરિવારોને તેમના જીવનની સૌથી મુશ્કેલ ક્ષણોમાં સારવાર આપી અને ગરીબી, વ્યસન, હિંસા, બીમારીઓ તેમજ યોગ્ય માહિતીના અભાવની અસરો નજીકથી જોઈ. પરંતુ મેં હિંમતના અનેક ઉદાહરણો પણ જોયા. બીમાર બાળક માટે ક્યારેય હાર ન માનતા માતા-પિતા, જીવનમાં નવી દિશા પસંદ કરતા યુવાનો અને જરૂરિયાતમંદોની મદદ માટે આગળ આવતા સમાજના લોકો. આ અનુભવોએ મને શીખવ્યું કે આરોગ્ય માત્ર સારવાર સાથે જોડાયેલું નથી, પરંતુ સુરક્ષા, શિક્ષણ, પરિવાર, આર્થિક તક અને મજબૂત સમાજ સાથે પણ સીધું જોડાયેલું છે.

આ પણ વાંચો: USA 250- An Independence Day Reflectionn

અમેરિકાએ મને માત્ર ચિકિત્સા ક્ષેત્રમાં કામ કરવાની તક જ આપી નહીં, પરંતુ લોકોને આરોગ્ય અંગે જાગૃત કરવાનો એક મંચ પણ આપ્યો. મને લાગ્યું કે ડૉક્ટરની જવાબદારી દર્દી હોસ્પિટલમાંથી બહાર નીકળે ત્યાં પૂરી થવી જોઈએ નહીં. પરિવારોને એવી વિશ્વસનીય અને સરળ માહિતી મળવી જોઈએ જે તેમને કોઈ સંકટ આવે તે પહેલાં જ યોગ્ય નિર્ણય લેવામાં મદદરૂપ બને. આ વિચારથી પ્રેરાઈને મેં માતા-પિતા માટે પુસ્તકો અને લેખો લખ્યા, વિવિધ સામાજિક કાર્યક્રમોમાં પ્રવચનો આપ્યાં અને "હેલ્થ ટોક" નામનો ટેલિવિઝન કાર્યક્રમ શરૂ કર્યો, જેનો હેતુ આરોગ્ય શિક્ષણ અને જનજાગૃતિ ફેલાવવાનો હતો. આ તમામ પ્રયાસો દ્વારા મેં આરોગ્ય સંબંધિત વિષયોને સામાન્ય લોકો માટે સરળ બનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો છે અને લોકોને યાદ અપાવ્યું છે કે સમયસરની સાવચેતી, વહેલી સારવાર અને માનવીય સંવેદના અનેક જીવનો બદલી શકે છે.

મને એ પણ સમજાયું કે સફળતાનું સાચું મહત્વ ત્યારે જ હોય છે જ્યારે તે અન્ય લોકો સાથે વહેંચવામાં આવે. મેં મારા પુસ્તકમાંથી મળેલી આવકનો દાન ભારતના તે જ અંધ અનાથાશ્રમને આપ્યો, જેણે મારા બાળપણમાં મને પ્રેરણા આપી હતી. આ કાર્યએ મારી જીવનયાત્રાની શરૂઆત અને તેના પછીના તમામ અધ્યાયોને એકબીજા સાથે જોડી દીધા. અમેરિકા મારું ઘર બન્યું અને તેણે મને મારા વ્યાવસાયિક સપનાઓ સાકાર કરવાની તક આપી, છતાં હું ક્યારેય મારા મૂળ મૂલ્યોને ભૂલી નથી. મારા ભારતીય સંસ્કારોએ મને શિક્ષણ, પરિવાર, સેવા અને ધીરજનું મહત્વ શીખવ્યું, જ્યારે અમેરિકાએ મને સમજાવ્યું કે સ્વતંત્રતા, તક અને મજબૂત સમાજ સાથે આ મૂલ્યો વધુ મજબૂત બની શકે છે.

મને મળેલા પુરસ્કારો અને સન્માનો મારા માટે મહત્વપૂર્ણ રહ્યા છે, પરંતુ સૌથી મોટો પુરસ્કાર હંમેશાં માનવીય સંબંધો રહ્યા છે. કોઈ બાળકને સ્વસ્થ થતું જોવું, ચિંતિત માતા-પિતાને આશ્વાસન મળતું જોવું, કોઈ વિદ્યાર્થીને પોતાના સપનાઓ તરફ આગળ વધવા માટે પ્રેરિત કરવો અથવા કોઈ પરિવારને એવી માહિતી આપવી જે તેમને સુરક્ષિત રાખે આ ક્ષણોએ મને હંમેશાં યાદ અપાવ્યું છે કે એક વ્યક્તિ દુનિયાની દરેક સમસ્યા ઉકેલી શકતી નથી, પરંતુ દરેક વ્યક્તિ કોઈના જીવનમાં સકારાત્મક બદલાવ જરૂર લાવી શકે છે.

મારી અમેરિકાની સફર માત્ર નવા દેશમાં આવીને કારકિર્દી બનાવવાની કહાની નથી. તે તકને સેવામાં પરિવર્તિત કરવાની કહાની છે. તે શિક્ષણને કાર્યમાં બદલવાની, સ્વતંત્રતાને જવાબદારીમાં રૂપાંતરિત કરવાની અને મહેનતને સમાજને મજબૂત બનાવવાના સાધન તરીકે ઉપયોગ કરવાની યાત્રા છે. હું તે દેશ પ્રત્યે હંમેશાં આભારી રહીશ, જેણે મને ડૉક્ટર, લેખિકા, શિક્ષિકા અને સમાજજાગૃતિ માટે કાર્યરત વ્યક્તિ તરીકે વિકસવાની તક આપી. સૌથી વધુ હું આ વાત માટે આભારી છું કે મારી આ સફરે મને પટણાની એક નાની બાળકી તરીકે કરેલું મારું વચન નિભાવવાની તક આપી — લોકોને વધુ સ્વસ્થ, સુરક્ષિત અને આશાભર્યું જીવન જીવવામાં મદદ કરવાની.

(લેખિકા છેલ્લા 30 વર્ષથી વધુ સમયથી પ્રેક્ટિસ કરતા તબીબ છે અને બાળરોગ તેમજ ઇમરજન્સી મેડિસિનમાં પ્રમાણિત નિષ્ણાત છે.)

(આ લેખમાં વ્યક્ત કરવામાં આવેલા વિચારો લેખકના વ્યક્તિગત છે. તે ન્યૂ ઈન્ડિયા અબ્રોડની સત્તાવાર નીતિ અથવા અભિપ્રાયનું પ્રતિનિધિત્વ કરતા નથી.)

અમેરિકા 250 ના વધુ લેખ વાંચવા અહીં ક્લિક કરો "અમેરિકા 250"